Posts tagged ‘standard’

Bootstrap, a UI framework for the modern Web

2012-04-22 20:11

It was almost exactly one year ago and I remember it quite vividly. I was attending an event organized by Google which was about the Chrome Web Store, as well as HTML5 and web applications in general. After the speaker finished pitching about awesomeness of this stuff (and how Chrome was the only browser that supported them all, of course), it was time for a round of questions and some discussion. I seized this opportunity and brought up an issue of user interface inconsistencies that plague the contemporary web apps. Because the Web as a platform doesn’t really enforce any constraints on UI paradigms, we can experience all sorts of “creative” approaches to user interface. In their pursuit of novelty and eye candies, web designers often sacrifice usability by not adhering to well known interface metaphors, and shying away from uniform UI elements.

At that time I didn’t really get a good answer that would address this issue. And it’s an important one, given the rate at which web applications are springing to life and replacing their equivalent desktop programs. Does it mean we’ll be stuck with this UI bonanza for the time being?…

Fortunately, there are some early first signs that it might not necessarily be so.

Enter Bootstrap


Few months later, in August 2011, Twitter released the first version of Bootstrap framework. Originally intended for internal use, this set of common HTML, CSS and JS patterns was made open source and released into the wild. The praise it subsequently gained is definitely well deserved, for it is a great set of tools for kickstarting development of any web-related project. Its features include:

  • a flexible grid system for establishing a skeleton of the web page or app
  • a set of great-looking styles for HTML form elements
  • many complex UI components, like collapsible alerts, dropdowns, navigation bars, modal windows, and so on
  • customizable set of CSS styles for typical markup elements, such as headers or tables

Along with universal acclaim came also the popularity: it is currently the most watched project on GitHub.

The value of consistency

However, some want to argue that being so popular has also an unanticipated, negative side. It makes the developers lazy, convinced they can get away without a “proper” design for their site or app. Even more: it allegedly shows disrespect for their users, as if the creator simply didn’t care how does their product look like.

Does it compute? I don’t think so. Do you complain if you find that any particular desktop application uses the very same looks for UI components, like buttons or list boxes?… Of course not. We learned to value the consistency and predictability that this entails, because it frees us from the burden of mentally adjusting to every single GUI app that we happen to use. Similarly, developers appreciate how this makes their work easier: they don’t have to code dropdown menus or modal dialogs, which in turns allows them to spend more time on actual, useful functionality.

Sure, it didn’t happen overnight when desktop OS’ were emerging as software platforms. Also, there are still plenty of apps whose creators – willfully or unintentionally – chose not to adhere to the standards. Sometimes it’s even for the good, as it allows for new, useful UI patterns to emerge and be adopted by the mainstream. The resulting process is still that of convergence, producing interfaces which are more consistent and easier to use.

Bootstrap shapes the Web

The analogous process may just be happening to the Internet, considered as a “platform” for web applications. By steadily raising in popularity, Bootstrap has a chance of becoming the UI framework for Web in general – an obvious first choice for any new project.

Of course, even if this happens, it would be terribly unlikely that it starts reigning supreme and making every website look almost exactly the same – i.e. transforming the Web into equivalent of desktop. What’s much more likely is following the footsteps of mobile platforms. In there, every app strives to be original and appealing but only those that correctly balance usability with artsy design provide really compelling user experience.

It will not be without differences, though. Mobile platforms are generally ruled with iron (or clay) fist and have relevant UI guidelines spelled out explicitly. For Web it’s very much not the case, so any potential “standardization” is necessarily a bottom-up process whose benefits have to be indisputable and clearly visible. Despite some opposition, Bootstrap seems to have enough momentum to really (ahem) bootstrap this process. It already wins hearts and minds of many web developers, so it may be just a matter of time.

If it happens, I believe the Web will be in better place.

Tags: , , , ,
Author: Xion, posted under Internet, Programming, Thoughts » Comments Off on Bootstrap, a UI framework for the modern Web

Standardy kodowania jako choroba dziedziczna

2010-05-25 18:38

Ponieważ programowaniem zajmuję się już od dość długiego czasu, mam w tym nieco doświadczenia praktycznego. Przez ten czas zdążyłem też zmienić część swoich poglądów na niektóre rzeczy z tym związane. Mówiąc trochę górnolotnie: stałem się bogatszy o wiedzę z życia wziętą :)
Jedną z takich nauczek życiowych jest to, by nie ufać zbytnio standardom, zaleceniom i innym tzw. dobrym praktykom podpowiadających (a czasem wręcz nakazujących), jak powinien wyglądać pisany przez nas kod. Dotyczy to na przykład instrukcji rzekomo złych “z natury” i innych tego rodzaju przesądów. Tak, uważam określenie ‘przesądy’ za uprawnione w wielu przypadkach.

Nie jestem ponadto odosobniony w tych poglądach – ba, wśród swoich kolegów po fachu mógłbym wskazać wielu kilku, którzy są pod tym względem nawet bardziej… radykalni :) Jak już jednak wspomniałem na początku, nie zawsze tak było. Kiedyś miałem bardziej rygorystyczne i pryncypialne podejście do kwestii tego, jak kodować należy lub nie należy. Skąd brałem dla niego uzasadnienie, jeśli nie z praktyki, której wtedy zbyt wiele jeszcze nie miałem?…
Ano właśnie – tu dochodzimy do sedna. Przekonanie to brało się głównie – jeśli nie wyłącznie – ze wszelkiego typu materiałów pomocniczych do nauki programowania: książek, kursów, artykułów, czasem dokumentacji. Choćby nie wiem jak techniczne i merytoryczne były te teksty, w każdym – co do jednego, z moim skromnym dziełem włącznie – znajdą się rady, zalecenia, wskazówki i inne “metainformacje” odnośnie tego, jak programować należy – a nie tylko o tym, jak można. Czy ktoś widział w kursie programowania opis instrukcji goto (że pozwolę sobie użyć najbardziej typowego przykładu), który nie zawierał chociaż śladowej wzmianki o tym, iż.. no, w zasadzie to nie należy jej używać?… …Tak myślałem ;-)

Nasuwającą się od razu repliką w obronie autorów jest sugestia, że w sumie to przecież całkiem dobrze, iż uczą oni nowicjuszy tego, co sami musieli wcześniej wypracować przez lata. Nie wątpię wręcz, że taka intencja – oszczędzenia początkującym trudności – rzeczywiście autorom przyświeca. Dodają oni do pisanych przez siebie tekstów, kursów, tutoriali, itp. liczne wskazówki, te wszystkie dos and don’ts właśnie dlatego, iż wierzą w to, że w ten sposób pomogą swoim czytelnikom od razu, już na starcie kodować w sposób przejrzysty, efektywny, elastyczny, elegancki, “łatwo konserwowalny”, i tak dalej.


“Pamiętaj synku, by się zabezpieczać:
dawaj const, gdzie tylko możesz.”
(Źródło obrazka)

Chwalebne intencje – nie da się ukryć. Ale nietrudno jest wskazać przynajmniej dwa błędy takiego rozumowania. Pierwszym jest założenie, że każdą wiedzę i każdą umiejętność da się przekazać innym – czyli że w ogóle istnieje “droga na skróty”, niejako omijająca zdobywanie doświadczenia praktycznego w danej dziedzinie (w tym przypadku w programowaniu). Żeby stwierdzić, że to jednak nieprawda, wystarczy zastanowić się, czy ukończenie podstawowego kursu szachów u arcymistrza da nam od razu ELO 2500. Niestety w rzeczywistości dojście do takiego poziomu wymaga dziesiątków tysięcy rozegranych partii – i nic się na to nie poradzi.
Drugim błędem jest przyjmowanie, że przekazywane mądrości są faktycznie odpowiednie dla odbiorców. Nie, nie chcę wcale sugerować, że ktoś może mieć traumę z powodu wczesnych doświadczeń z hermetyzacją czy wzorcem fabryki ;) Raczej sugeruję, że przywiązując zbyt wielką wagę do przekazywanych zaleceń, początkujący mogą stracić wiele czasu na dopasowywanie swoich pierwszych programów do ich wysoko zawieszonej poprzeczki – najczęściej zupełnie niepotrzebnie. Gra w zgadywanie liczby, kółko i krzyżyk czy tetris nie potrzebują zwykle skomplikowanej, wewnętrznej architektury z dokładnie zaprojektowanymi relacjami między klasami i starannym oddzieleniem interfejsu od implementacji. Prosi się to bowiem o przytoczenie znanego powiedzenia na temat artylerii i pewnego gatunku insekta :)

Tak oto okazuje się więc, że zalecenia i rady tudzież – szumnie nazywane – standardy kodowania są “dziedziczone” przez początkujących programistów od autorów książek, kursów i tutoriali, którzy je tam umieszczają pomiędzy objaśnieniami kolejnych konstrukcji językowych czy elementów API. A że ponadto, jak opisałem wyżej, standardy te zbyt wcześnie poznane mogą być nie tyle nawet zbędne, co wręcz szkodliwe, pozwalam sobie nazwać je ‘chorobami dziedzicznymi’. Nic tak bowiem nie trafia do wyobraźni jak obrazowe porównanie ;>
Zakończyć chcę jednak optymistycznym akcentem. Otóż choroby te są jak najbardziej uleczalne. Terapia jest też nieskomplikowana i – jak sądzę – skuteczna. Trzeba po prostu kodować, kodować i jeszcze raz kodować :)

Tags: , ,
Author: Xion, posted under Books, Programming, Thoughts » 4 comments

Piątek, trzynastego

2009-11-13 18:00

W takim dniu jak dziś można zadać pytanie: czy programiści są przesądni? Wydaje się, że raczej nie – przynajmniej w porównaniu z niektórymi innymi zawodami (np. aktorzy teatralni mają tyle przesądów, że to cud, iż w ogóle wychodzą na scenę :]).

7 lat nieszczęścia ;-)A jednak nie jest to wcale takie pewne. To przecież w informatyce ogóle, a w programowaniu w szczególności, wyeksponowaną pozycję zajmują wszelkiego rodzaju ‘zalecenia’, ‘dobre praktyki’ (best practices) i inne ‘rady’. Naturalnie, konsekwencje ich nieprzestrzegania nie są (zwykle) takie straszne – użycie dynamic_cast czy goto pewnie nie sprowadzi na nas siedmiu lat nieszczęść :) Mimo to da się odnaleźć sporo analogii.
Największą jest prawdopodobnie fakt, że w obu przypadkach nierzadko nie da się znaleźć sensownego, racjonalnego wytłumaczenia. Dotyczy to zwłaszcza tych zaleceń, w których sformułowaniu pojawiają się takie słowa-klucze jak ‘czytelność’, ‘przejrzystość’, ‘łatwość konserwacji’, a nawet ‘elegancja’. Żadnej z tych wartości nie da się obiektywnie zmierzyć i dla każdego mogą one mieć inne znaczenie. Pomimo tego faktu wiele osób skłonnych jest opierać o nie swoje kategoryczne twierdzenia o tym, jak programować należy lub nie należy. Jeśli dodatkowo osoby te cieszą się w środowisku autorytetem, to mają spore szanse na stworzenie ze swoich opinii pewnego rodzaju programistycznych przesądów, akceptowanych przez rzesze koderów bez większego zastanowienia.

Czy to jednak źle? Otóż wydaje mi się, że nie do końca. Tak jak każdy przesąd zawiera w sobie ziarnko prawdy (bo tłuczenie luster trudno uznać za bezpieczne zajęcie), tak owe dobre praktyki też mają na pewno wartość edukacyjną, zwłaszcza dla początkujących programistów. W najgorszym razie mogą nam służyć jako wskaźnik naszego poziomu umiejętności – odrzucenie naiwnej wiary, że od jednego goto cały kod zamieni się nam w spaghetti to dobry znak, że nabrało się już w kodowaniu pewnego doświadczenia :)

Tags:
Author: Xion, posted under Programming, Thoughts » 2 comments

Standard i Visual C++ 2005

2007-12-14 17:40

Zainspirowany pewnym wątkiem na forum Warsztatu, traktującym o rzekomych poważnych niezgodnościach między standardem C++ a kompilatorem zawartym w MS Visual C++ 2005, postanowiłem nieco dogłębniej zbadać tę sprawę. Jak dotąd z owych niezgodności kojarzyłem tylko brak wsparcia dla szablonów eksportowanych – czyli “magicznego” słówka export, pozwalającego na rozdzielanie kodu szablonowego na pliki nagłówkowe i pliki .cpp tak samo, jak zwykłego. Nie jest to zresztą wielkie wykroczenie, jako że kompilatory wspierające szablony eksportowane można pewnie policzyć na palcach jednej ręki, a sam mechanizm też nie należy do szeroko znanych.

Co z innymi niezgodnościami? Odwołanie do dokumentacji Visual C++ przynosi ich jeszcze kilka. Z ciekawszych – oprócz braku obsługi słowa export, o którym już wspomniałem – mogę wymienić:

  • Ułomność preprocesorowego operatora # (tzw. łańcuchującego – stringizing operator), który zawiedzie, jeśli zastosujemy go względem stałej napisowej zawierającej sekwencje ucieczki (ciągi rozpoczynające się od znaku backslash: \n, \t, itd.).
  • Możliwość, że obiekty nie posiadające żadnych pól będą dzieliły miejsce w pamięci (którego i tak nie zajmują) z innymi obiektami. Standard C++ wymaga natomiast, żeby każdy obiekt miał unikalną lokalizację w pamięci operacyjnej w trakcie całego swojego istnienia (obiektu, nie standardu C++ ;]).
  • Brak wykorzystania specyfikacji wyjątków (instrukcji throw (typ_wyjątku)). Innymi słowy, w Visual C++ nie sprawdza się, czy funkcja wyrzuciła wyjątek takiego samego typu, który wcześniej został w niej zadeklarowany.
  • Pewne ograniczenia liczbowe, jak choćby: liczbę poziomów zagnieżdżenia bloków kodu (VC++ obsługuje 64, standard rekomenduje 256), kwalifikatorów dostępu dla jednej nazwy (127 zamiast 256) czy parametrów szablonu (64 przeciwko 1024).

I to mniej więcej tyle. Być może kogoś zmartwi brak możliwości napisania algorytmu ze 100 zagnieżdżonymi pętlami lub szablonu z tyloma parametrami, ale osobiście mam co do tego pewne wątpliwości :)

 


© 2017 Karol Kuczmarski "Xion". Layout by Urszulka. Powered by WordPress with QuickLaTeX.com.