Posts tagged ‘controls’

Własne kontrolki w Windows Forms

2010-06-18 22:06

Gdy tworzymy aplikacje okienkowe w .NET z użyciem Windows Forms, możemy korzystać z mnóstwa (co najmniej kilkudziesięciu) typów kontrolek dostępnych out-of-the-box. Nie wszystkie nawet mają rację bytu jako rzeczywiste kontrolki, ale w wielu przypadkach fakt, że nimi są, ułatwia korzystanie z API, które się kryje za taki komponentami. (Przykładem jest kontrolka BackgroundWorker).
Nie oznacza to jednak, że nie istnieje czasami potrzeba stworzenia własnego rodzaju kontrolki, specyficznej dla pisanego programu. Nawet jeśli miałaby ona być użyta tylko w jednym egzemplarzu, wyodrębnienie jej logiki poza zasadniczy kod aplikacji powinno wyjść im obu na dobre. W tym sensie jest ten rodzaj dodatkowej warstwy abstrakcji, który zazwyczaj opłaca się stworzyć.

Jak to się robi? Przede wszystkim należy wiedzieć, że w .NET kontrolki definiowane przez programistę mogą być jednego z trzech rodzajów. Stosunkowo najprostszym jest user control, które to stanowi po prostu pojemnik na kilka innych kontrolek zebranych w całość. Mogą to być na przykład dwa obiekty typu NumericUpDown opatrzone etykietami “Od” i “Do”, jeśli w naszym programie wielokrotnie i w różnych miejscach zachodzi potrzeba podawania przedziału liczbowego. Właściwości takiej customowej kontrolki są najczęściej bezpośrednio mapowane na właściwości kontrolek składowych, a zdarzenia są sygnalizowane w odpowiedzi na niektóre ze zdarzeń pochodzących z tychże kontrolek. W sumie więc można powiedzieć, że trochę tak jak funkcje i klasy pozwalają na wielokrotne wykorzystywanie kodu, tak user controls dają możliwość ponownego wykorzystania pewnych fragmentów UI.

Drugim typem są kontrolki dziedziczone (inherited controls). Nazwa wskazuje, że powstają one przez odziedziczenie już istniejącego rodzaju (klasy) kontrolki i dodanie do niej lub zmianę funkcjonalności. Może to obejmować dodanie nowych właściwości, częściowego lub całkowitego obsłużenia niektórych zdarzeń i inne tego typu modyfikacje zachowania kontrolki. Ważne jest tutaj to, iż efekt, jaki chcemy osiągnąć, jest na tyle zbliżony do jednej z istniejących kontrolek, że można ją wykorzystać i nie zaczynać od zera.
No ale nie zawsze tak jest i czasem naprawdę trzeba zacząć od podstaw. Jeżeli bazujemy na zupełnie abstrakcyjnym typie z góry hierarchii interfejsu – jak Control czy Component – to mamy do czynienia z kontrolką typu owner-draw. Dla niej musimy ręcznie rysować całą zawartość przy pomocy instrukcji GDI+ (stąd nazwa), opierając się przy tym na prostych zdarzeniach w rodzaju kliknięć myszy. Nie jest to więc łatwe i szybkie do wykonania zadanie.

Bywa aczkolwiek i tak, że jest ono koniecznie. Zanim się do niego zabierzemy, lepiej jednak przejrzeć alternatywy w postaci kontrolek odziedziczonych lub user controls. Możliwe, że w ten sposób zaoszczędzimy sobie pracy.

Tags: , , ,
Author: Xion, posted under Programming » 4 comments

O układaniu kontrolek

2008-05-19 20:57

Najprostszym sposobem na rozmieszczanie kontrolek w oknie programu jest oczywiście… podanie ich pozycji i rozmiarów dosłownie. Ta metoda sprawdza się dobrze jednak tylko w prostych przypadkach: gdy mamy stałą (i raczej niewielką) liczbę obiektów, gdy rozmiary okna są stałe, gdy nie dostosowujemy rozmiaru interfejsu do rozdzielczości ekranu, itd. W wielu przypadkach to jednak nie wystarcza i dlatego systemy GUI oferują też inne narzędzia pozycjonowania elementów interfejsu. Niektóre z nich są całkiem pomysłowe. Oto kilka przykładów:

  • Przykład dokowania kontrolek
    Przykład dokowania

    Dokowanie (docking), zwane też wyrównywaniem (align). Polega to na “przyklejeniu” kontrolki do którejś z krawędzi nadrzędnego pojemnika (np. okna) w jednym wymiarze oraz do obu krawędzi w wymiarze prostopadłym. Komponentowi pozostaje wówczas jeden stopień swobody. Przykładowo, kontrolka zadokowana po lewej stronie może się jedynie rozszerzać w prawo (lub zmniejszać w lewo), zaś jej górna i dolna krawędź pokrywają się zawsze z odpowiednimi krawędziami zawierającego ją pojemnika.
    Ten sposób pozycjonowania jest idealny chociażby dla pasków stanu (status bar), które zawsze umiejscowione są w dolnej krawędzi okna.

  • Ustawianie zakotwiczania
    Ustawianie zakotwiczania
    w Visual Studio

    Zakotwiczanie (anchoring) polega z kolei na ustawieniu stałej odległości pewnych krawędzi kontrolki od odpowiednich krawędzi kontrolki nadrzędnej. Domyślnie na przykład każdy komponent jest zakotwiczony z lewej i z góry. Gdy zmieniamy rozmiar zawierającego go okna, dystans między lewą krawędzią tegoż okna i lewą krawędzią kontrolki pozostaje stały; podobnie jest z górnymi brzegami. Zmieniając ustawienia zakotwiczania możemy uzyskać efekt kontrolki “wyrównanej” w podobny sposób jak tekst w edytorze, np. do prawej strony okna zamiast do lewej.
    Anchoring można uznać za nieco lepszą wersję dokowania, ale w istocie różni się on od niego dość znacznie (zwłaszcza jeśli dokujemy wiele kontrolek po jednej stronie). Jest on jednak przydatny wtedy, gdy kontrolka ma w określony sposób zmieniać rozmiar wraz z oknem.

  • Układ typu flow
    Układ typu flow

    Układy (layouts) kontrolek. Są to bardziej wyspecjalizowane narzędzia, których jedynym zadaniem jest układanie elementów interfejsu w określony sposób. Do najbardziej przydatnych należy układ typu flow oraz układ tabelkowy. Ten pierwszy polega na rozmieszczaniu kontrolek po kolei (w ustalonym porządku) tak, jak wypisuje się tekst w kolejnych wierszach. (Jak widać, analogie tekstowe w projektowaniu interfejsu pojawiają się całkiem często ;]). Z kolei układ tabelkowy, jak nazwa wskazuje, dzieli zadany obszar na wiersze i kolumny tak, że w każdej z powstałych w ten sposób komórek mieści się dokładnie jedna kontrolką i wypełnia ją całkowicie.
    Układy mają spore zastosowanie zwłaszcza wtedy, gdy rozmieszczane kontrolki są tworzone dynamicznie w trakcie działania programu. Potrafią wówczas zaoszczędzić dużo pracy z ręcznym przeliczaniem ich pozycji i/lub rozmiarów.

To stwierdzenie odnosi się zresztą do każdego z tych trzech sposobów na określanie wymiarów elementu interfejsu. Obecnie bardzo często okazuje się, że nawet stosunkowo zaawansowany układ kontrolek, który musi dostosowywać się do zmian rozmiaru okna, da się stworzyć bez obsługiwania zdarzeń typu OnResize i ręcznego rozmieszczania komponentów. A to może oszczędzić kilku kłopotów i pozwala łatwiej skoncentrować się na tych częściach programu, których wprawdzie nie widać, ale które są o wiele ważniejsze :)

Tags: , , ,
Author: Xion, posted under Programming » 1 comment
 


© 2017 Karol Kuczmarski "Xion". Layout by Urszulka. Powered by WordPress with QuickLaTeX.com.