Posts tagged ‘garbage collector’

Go is Like Better C, Mostly

2013-01-09 22:55

The Go programming language is was on my (long) list of things to look into for quite some time now. Recently, at last, I had the opportunity to go through the most part of a comprehensive tour of Go from the official website, as well as write few bits of some Go code by myself.

Go-pherToday I’d like to recap on some of my impressions. You can treat it as “unboxing” of the Go language, much like when people post movies of their first hands-on experiences with new devices. Except, it will be just text – I’m not cool enough to do videos yet ;)

Some trivia

We all like to put stuff into our various mental buckets, so let’s do that with Go too.

Go is a compiled, statically typed programming language that runs directly on the hardware, without any underlying virtual machine or other bytecode-based runtime. That sounds good from the speed viewpoint and indeed, Go comes close to C in raw performance of equivalent programs.

Syntax of Go is C-like, at least in the fact that it’s using curly braces to delimit blocks of code. Some visual clutter is intentionally omitted, though. Semicolons are optional, for example, and idiomatic Go code omits them at all times.
But more surprisingly, parentheses around if and for conditions are straight out forbidden. As a result, it’s mandatory to use curly braces even for blocks that span just one line:

  1. if obj == nil {
  2.     return
  3. }

If you’re familiar with reasoning that suggests doing that in other C-like languages, you shouldn’t have much problems adapting to this requirement.

No-fuss static typing

Go is type-safe and requires all variables to be declared prior to use. For that it provides very nice sugar in the form of := operator, coupled with automatic type inference:

  1. s := "world"
  2. fmt.Printf("Hello %s!\n", s)

But of course, function arguments and return values have to be explicitly typed. Coming from C/C++/Java/etc. background, those type declarations might look weird at first, for they place the type after the name:

  1. func Greet(whom string) string {
  2.     return fmt.Sprintf("Hello, %s! How are you?", whom)
  3. }

As you can see, this also results in putting return type at the end of function declarations – something that e.g. C++ also started to permit.

But shorthand variable declarations are not the only way Go improves upon traditional idioms of static typing. Its interfaces are one of the better known features here. They essentially offer the support for duck typing (known from Python, among others) in a compiled language.
The trick is that objects do not specify which interfaces they implement: it’s just apparent by their methods. We can, however, state what interfaces we require for our parameters and variables, and those constraints will be enforced by the compiler. Essentially, this allows for accepting arbitrary values, as long as they “quack like a duck”, while retaining the overall type safety.

As an example, we can have a function that accepts a very general io.Writer:

  1. func SendGreetings(w io.Writer, name string) {
  2.     fmt.Fprintf(w, "Hello, %s!", name)
  3. }

and use it with anything that looks like something you could write into: file objects, networked streams, gzipped HTTP responses, and so on. Those objects won’t have to declare or even know about io.Writer; it’s sufficient that they implement a proper Write method.

Pointers on steroids

Talking about objects and interfaces sounds a bit abstract, but we shall not forget that Go is not a very high level language. You still have pointers here like in C, with the distinction between passing an object by address and copying it by value like in C++. Those two things are greatly simplified and made less error prone, however.

First, you don’t need to remember all the time whether you interact with object directly or through a pointer. There’s no -> (“arrow”) operator in Go, so you just use dot (.) for either. This makes it much easier to change the type of variable (add or remove *) if there’s need.

Second, most common uses for pointers from C (especially pointer arithmetic) are handled by dedicated language mechanism. Strings, for example, are distinct type with syntactic support and not just arrays of chars, neither a standard library class like in C++. Arrays (called slices) are also well supported, including automatic reallocation based on capacity, with the option of reserving the exact amount of memory beforehand.

Finally, the common problems with pointer aliasing don’t really exist in Go. Constraints on pointer arithmetic (i.e. prohibiting it outright) mean that compiler is able to track how each and every object may be used throughout the program. As a side effect, it can also prevent some segmentation faults, caused by things like local pointers going out of scope:

  1. func Leak() *int {
  2.     i := 42
  3.     return &i
  4. }

The i variable here (or more likely: the whole stack frame) will have been preserved on heap when function ends, so the pointer does not become immediately invalid.

Packages!

If you ever coded a bit in some of the newer languages, then coming to C or C++ you will definitely notice (and complain about) one thing: lack of proper package management. This is an indirect result of the header/implementation division and the reliance on #include‘ing header files as means of specifying dependencies. Actually, #includes are not even that: they work only for compiler and not linker, and are in some sense abused when working with precompiled headers.

What about Go?… Turns out it does the right thing. There are no separate header and implementation units, only modules (.go files). Unless you are using GCC frontend or interfacing with C code, the compiler itself is also unified.

But most importantly, there are packages and normal import statements. You can have qualified and unqualified imports, and you can alias things you’re importing into different names. Packages themselves are based on directory structure rooted in $GOROOT, much like e.g. Python ones are stored under $PYTHONPATH.

The only thing you can want at this point is the equivalent of virtualenv. Note that it’s not as critical as in interpreted languages: standalone compiled binaries do not have dependency problems, after all. But it’s still a nice thing to have for development. So far, people seem to be using their own solutions here.

Tags: , , , , , ,
Author: Xion, posted under Programming » Comments Off on Go is Like Better C, Mostly

About Java references

2011-12-17 19:22

There is somewhat common misconception about garbage collecting, that it totally frees the programmer from memory-related concerns. Granted, it makes the task easier in great many cases, but it does so at the expense of significant loss of control over objects’ lifetime. Normally, they are kept around for at least until they are not needed anymore – and usually that’s fine for the typical definitions of “need” and “at least”. Usually – but not always.

For those less typical use cases, garbage-collected environments provide mechanisms allowing to regain some of that lost control, to the extent necessary for particular task. Java, for example, offers a variety of different types of references, enabling to change the notion of what it means for an object to be eligible for garbage collecting. Choosing the right one for a problem at hand can be crucial, especially if we are concerned with the memory footprint of our application. Since – as the proverb goes – JVM expands to fill all available memory, it’s good to know about techniques which help maintain our heap size in check.

The default is strong

So today, I will discuss the SoftReference and WeakReference classes, which can be both found in the java.lang.ref package. They provide the so-called soft and weak references, which are both considerably less powerful when it comes to prolonging the lifetime of an object.

Tags: , , ,
Author: Xion, posted under Programming » 1 comment

Sprzątanie śmieci nie zapobiega wyciekom

2011-08-26 20:14

Mogę się mylić, ale wydaje mi się, że potoczne wyobrażenia na temat odśmiecaczy pamięci (garbage collectiors) obejmują przekonanie, iż zapobiegają one każdemu problemowi właściwemu dla ręcznego zarządzaniu pamięcią. Jasne, wprowadzają przy tym swoje własne – jak choćby nieustalony czas życia obiektów – ale przynajmniej zapewniają nam, że nigdy nie “stracimy” zaalokowanego kawałka pamięci… Krótko mówiąc, garbage collectory podobno chronią nas całkowicie przed zjawiskiem wycieku pamięci.

Wiadomo, że nie jest to do końca prawdą. Wspominałem o tym chociażby w swoim artykule opisującym implementację w C++ odśmiecacza opartego o zliczanie referencji. Taki mechanizm nie potrafi posprzątać obiektów powiązanych zależnościami cyklicznymi (A \rightarrow B \rightarrow A). Jest tak dlatego, gdyż podbijają one wzajemnie swoje liczniki referencji i żaden z nich nie może w ten sposób osiągnąć zera. Nawet więc jeśli taki cykl nie jest dostępny z żadnego widocznego miejsca w programie, jego wewnętrzne odwołania będą utrzymywać go przy życiu.
To jednak dość znany przypadek, który występuje tylko w stosunkowo najprostszym mechanizmie odśmiecania. Bardziej wyrafinowane rozwiązania w rodzaju mark & sweep nie mają tej wady. Tam każda struktura odłączona od reszty programu będzie nieosiągalna dla algorytmu odśmiecacza i zostanie uprzątnięta. Z założenia eliminuje to więc wszystkie przypadki, które przy ręcznym zarządzaniu pamięcią kwalifikowałyby się jako jej wyciek.

Ale to jeszcze nie oznacza, że jakiekolwiek wycieki pamięci nie mają prawda się tu zdarzyć. Przeciwnie, są one jak najbardziej możliwe – i to ze zgoła przeciwnych powodów niż przy zarządzaniu wymagającym ręcznego zwalniania obiektów.

Tags: ,
Author: Xion, posted under Programming » 7 comments

using w C#

2010-02-15 17:01

W C++ nie ma mechanizmu typu garbage collector, więc jedyne automatyczne zwalnianie obiektów, jakie w tym języku występuje, dotyczy tych lokalnych – tworzonych na stosie. Dlatego wszelkiego typu pomocnicze obiekty (np. uchwyty do zewnętrznych zasobów, jak pliki) deklaruje się tu zwykle jako właśnie zmienne lokalne.
W innych językach z kolei – dokładniej: w tych, w których GC występuje – praktycznie wszystkie obiekty są tworzone na stercie i zarządzane przez odśmiecacz pamięci. Nie musimy więc martwić się o to, jak i kiedy zostaną one zwolnione.

Ta zaleta staje się jednak wadą w sytuacji, gdy chcielibyśmy jednak móc swoje obiekty niszczyć samodzielnie. Jeśli na przykład mamy do czynienia ze wspominanym już uchwytem do zewnętrznego zasobu, to pewnie życzylibyśmy sobie, by został on zamknięty jednak nieco wcześniej niż na końcu działania programu (w niezbyt dużych aplikacjach zazwyczaj dopiero wtedy włącza się garbage collector). Inaczej będziemy niepotrzebnie zjadać zasoby systemowe.
W C# najlepszym sposobem na ograniczenie czasu życia obiektu jest instrukcja using (w tym kontekście to słowo kluczowe nie znaczy wcale użycia przestrzeni nazw!). Podajemy jej po prostu obiekt, którego chcemy użyć wewnątrz bloku; w zamian mamy zapewnione, że związane z nim zasoby zostaną zwolnione po wyjściu z tego bloku. Prosty przykład wygląda choćby tak:

  1. // otwarcie pliku do zapisu i zapisanie tekstu
  2. using (TextWriter tw = new StreamWriter("file.txt"))
  3. {
  4.     tw.Write ("qwertyuiop");
  5. }
  6. // tutaj plik jest już zamknięty

Czemu jednak samodzielnie nie wywołać tego Close czy innej podobnej metody, która służy do zwolnienia zasobu?… Ano choćby dlatego, że istnieje coś takiego jak wyjątki. O ile powoływanie się na ten fakt w C++ bywa zwykle nadmiarem ostrożności, o tyle w .NET wyjątki latają praktycznie stale i mogą być rzucane przez właściwie każdą instrukcję. Nie można więc pomijać możliwości ich wystąpienia i liczyć na to, że mimo niedbałego kodowania wyciek zasobów jakimś cudem nigdy nam się nie trafi.
Może więc lepiej użyć zwykłego bloku tryfinally? Zasadniczo using jest mu równoważny, a ponadto ma jeszcze dodatkowe zalety: automatycznie sprawdza istnienie obiektu przez jego zwolnieniem i ogranicza zasięg zmiennej przechowującej do niego referencję (jeśli deklarujemy ją tak, jak powyżej). Ponadto pozwala też nie wnikać w to, jaką metodę – Close, Disconnect, Release, End, … – trzeba by wywołać na koniec w bloku finally. Jako że wymagane jest, by obiekt w using implementował interfejs IDisposable, będzie to zawsze metoda Dispose, która zawsze posprząta i pozamyka wszystko co trzeba.

Tags: , ,
Author: Xion, posted under Programming » 9 comments

Sprzątanie śmieci

2007-11-15 23:22

Pamięcią operacyjną można w programowaniu zarządzać na dwa sposoby. Pierwszy to ręczne tworzenie obiektów i niszczenie ich, gdy nie są już potrzebne. Daje to kontrolę nad czasem ich życia, ale dopuszcza też możliwość powstawania błędów, jak wycieki pamięci czy próby podwójnego jej zwalniania. Aby im zapobiec, każdy obiekt musi mieć ściśle określonego właściciela, odpowiedzialnego za jego zniszczenie.
Drugi sposób to użycie mechanizmu odśmiecania pamięci (garbage collecting), które powinien sam wykrywać “porzucone” obiekty i je zwalniać, kiedy zachodzi ku temu potrzeba. Pozwala to oczywiście przestać martwić się o ich niszczenie. Zwykle nie oznacza to jednak, że wszystkie wyciekające fragmenty pamięci zostaną zwolnione natychmiast. Tracimy więc kontrolę nad czasem życia obiektów.

Nie da się jednak ukryć, że od kiedy komputery mają dość mocy obliczeniowej, aby wyświetlać miękkie cienie pod okienkami, mogą też z powodzeniem zajmować się automatycznym porządkowaniem sterty w swoim wolnym czasie. Dlatego zdecydowana większość nowych języków programowania jest wyposażona w odśmiecacze, które na dodatek są zawsze włączone i zwykle nie da się z nich zrezygnować. Najlepiej byłoby naturalnie mieć tutaj wybór, lecz rzadko jest on nam dany.
Nie inaczej jest w C++, tyle że tutaj mamy chyba jednak tę gorszą opcję – czyli konieczność ręcznego zarządzania alokacją i zwalnianiem. Można aczkolwiek to zmienić, lecz nie odbędzie się to w sposób przezroczysty dla programisty.

Odśmiecanie można przeprowadzić dwiema podstawowymi metodami, które mają naturalnie wiele wariantów. Są to:

    Referencje cykliczne

  • Śledzenie odwołań. Oznacza to posługiwanie się strukturą grafu w celu oznaczania elementów nieosiągalnych z bieżącego miejsca w programie, a następnie ich sukcesywnego zwalniania. Wymaga to wiedzy o tym, jak jeden obiekt może odwoływać się do drugiego i w C++ wymagałoby na przykład dziedziczenia po ustalonej klasie bazowej połączonego z kilkoma innymi wymaganiami.
  • Zliczanie referencji. Polega to na trzymaniu obok każdego obiektu licznika odwołań do tego właśnie obiektu. Każde kopiowanie i przypisywanie wskaźnika zmienia ten licznik i jeśli spadnie on do zera, obiekt kwalifikuje się do usunięcia. W C++ metodę tę można zaimplementować chociażby przy pomocy inteligentnych wskaźników.

W swoim pierwszym (działającym :)) ośmiecaczu dla C++ zastosowałem drugą metodę – oczywiście ze względu na jej prostotę. Jak wiadomo jednak nie jest ona doskonała, gdyż jej piętą achillesową są odwołania cykliczne. Można jej zaradzić na przykład poprzez tak zwane słabe referencje… Ale na szczęście póki co nie potrzebuję jeszcze takich “zakręconych” (dosłownie i przenośni) relacji między obiektami ;P

Tags:
Author: Xion, posted under Programming » Comments Off on Sprzątanie śmieci
 


© 2017 Karol Kuczmarski "Xion". Layout by Urszulka. Powered by WordPress with QuickLaTeX.com.