Archive for Thoughts

Adventures in Haskelland

2012-02-14 21:31

In a post from top of the year I mentioned that I was looking into Haskell programming language, and promised to give some insight on how it fares compared to others. Well, I think it’s time to deliver on that promise, for the topic of this particular language – and functional programming in general – is indeed very insightful.

I do not claim to have achieved any kind of proficiency in Haskell, of course; I might very well be just scratching the surface. However, this is exactly the sort of perspective I wanted to employ when evaluating language usefulness: a practical standpoint, held by programmer who is looking to use it for actual tasks, without having mastered it in great detail – at least initially. This is, by the way, a pretty common setting when tackling all new things related to coding, be it frameworks, software platforms or languages.

Still, I knew it was almost supposed to be a rough ride. A language whose tutorials purposefully shy away from classic Hello World example (typically inserting a factorial function instead) looks like something designed specifically to melt brains of poor programmers who dare to venture forth to investigate it. Those few who make their way back are told about in folk tales, portrayed as mildly crazy types who profess this weird idea of “purity”, and utter the word ‘monad’ with great contempt.

Okay, I may be exaggerating… slightly. But there is no denying that Haskell attained a certain kind of reputation, something like a quirky cousin in the big and diverse family of languages. Unlike Lisp, he isn’t picked on due to any (particular (and (rather) obvious)) property. There is just this general aura of weirdness and impracticality that he supposedly radiates, repelling all but the most adventurous of coders.

If it really exists, then pity: it certainly failed to repel me. As a result, I may have a story (or two) to share with those who want to learn what’s this functional business is really about, and why should they care.

Grab a chair and something to drink – it’s going to take a while. But in the end, you shouldn’t regret staying.

How IT Failed to Make People Care

2012-01-24 0:28

Unless you were living under an enormous, media-impervious rock for at least few weeks, you must have heard of the recent ruckus about laws concerned with the so-called intellectual property. It was mostly due to infamous SOPA and PIPA bills that were to pass in the US, and the temporary “blackout” of various big websites whose owners voiced their protest against those bills. But we also have something of a local spin-off, relevant to the EU and specifically Poland: an outcry against ACTA, a similar albeit slightly less ridiculous piece of law, which (as of this writing) is due to be signed in a few days.

Even though we do not really know yet how those issues are going to be resolved, there are already few important lessons to be learned here. And I think that the biggest one is not actually concerned with the merit of laws in question. Instead, it draws attention to the problem of communication between IT industry and general public.

It’s no longer OK to be ignorant of the Internet

It never was, really. If anything, recent events served as a good wake-up call, reminding that the Internet and all related technological infrastructure is something that we take for granted way too often. While I might exaggerate a bit, I don’t think it’s very far-fetched to say that for average person, the Internet is pretty much magic. You pop up “the Internet app”, type whatever you are looking for, and few moments later, voilà: you just got it, by the sheer magic of intertubes. Assuming, of course, that there is actually something specific you have in mind; otherwise, you can always look at what your friends have “shared”, and from there start your clicky journey through the nether. It’s awesome, virtually boundless, and it just works… right?

So far, consequences of such technical ignorance were also mostly technical, surfacing as security issues, loss of data, malware spread and so on. But that’s alright! We’re dabbling into arcane and invoking supernatural powers, so it’s no wonder we sometimes accidentally summon few annoying daemons. Should that happen, we can always call an exorcist in a form of friendly geek-next-door, or (at worst) tech support.

Now, however, failure to grasp the fundamental nature of the Internet can result in much more dramatic backlash. See, this technical stuff underneath is not just a plumbing that can be safely ignored. The foundational, idealistic principles of the ‘net – decentralization, freedom, knowledge, progress, innovation, flexibility, and so on – are woven into its very fabric. It is by exposure to those “boring details” that those ideas may influence and reshape minds, helping to do away with flawed and outdated notions – including, for example, the 19th century’s concept of intellectual property. I cannot even fathom how someone with reasonable understanding of how software, Internet and IT work could conceive something as outrageous as those infamous IP laws. It just doesn’t compute.

It is no longer OK to be ignorant of the society

Yet it was conceived, put into words, formed into a legal document and officially proposed – more than once, in fact. Obviously, such things don’t happen by itself, especially when powerful interest groups are at play. And that’s precisely the reason why we have various public institutions, from parliaments to international organizations: to weed out blatantly bad solutions, and sometimes even let the good ones pass through.

At least, that’s the theory. It’s naive to postulate virtues among politicians (i.e. those willingly aspiring for power), so we make them cling to one value they’ll always embrace, for it is needed to maintain a ruling position: popularity. This should roughly translate to caring for the same things the voters care for. Roughly, because there will be always some disconnection due to effects of scale, perception, biases and multitudes of other factors.

Still, this is pretty much how it works. In order to push an agenda we are vitally interested in (or obstruct one we are strongly against), we need to gain enough publicity. We need to make people share our values and consider as utility those things that we consider as such. That’s how we set the appropriate casual chain in motion, eventually leading to fulfillment of our goals.

And this is where the IT industry has failed miserably. It’s the reason why we’re frantically looking for support, rolling out our biggest cannons, hitting the news with blackouts of absolutely crucial Internet services and DDoS attacks on government sites. We have failed in making the society share our values in elegant, gradual and systematic manner, so now we need to condone a shock therapy to compensate for this negligence. Actually, in some cases we have been actively making things worse, professing the exact opposites of those values mentioned before: centralization, limitation, monocultures, stagnation and rehashing of old concepts.

Now we are just reaping what we have sown.

Tags: , , , , ,
Author: Xion, posted under Computer Science & IT, Culture, Thoughts » Comments Off on How IT Failed to Make People Care

Looking Back, and Maybe Even Forward

2012-01-01 12:35

Also known as Obligatory New Year’s Post.

It was quite a year, this 2011. No single ground-breaking change, but a lot of somewhat significant events and small steps – mostly in the right direction. A short summary is of course in order, because taking time to stop and reflect is a good thing from time to time.

Technically, the biggest change would be the fact that I’m no longer a student. Attaining MSc. some time in the first quarter, I finished a five year-long period of computer science studies at Warsaw University of Technology. While there are mixed views on the importance of formal education, I consider this a major and important achievement – and a one with practical impact as well.

Being a polyglot is fun

My master thesis was about implementing a reflection system for C++. Ironically, since then I haven’t really got to code anything in this language. That’s not actually something I’m at odds with. For me, sticking to just one language for extended period of time seems somewhat detrimental to development of one’s programming skills. On the other hand, there goes the saying that a language which doesn’t change your view on programming as a whole is not worth learning. As usual, it looks like a question of proper balance.

This year, I’ve got to use a handful of distinct languages in different contexts and applications. There was Java but mostly (if not exclusively) on the Android platform. There was JavaScript in its original incarnation – i.e. on client side, in the browser.
Finally, there was Python: for scripts, for cloud computing on Google App Engine, for general web programming, and for many everyday tasks and experiments. It seems to be my first choice language as of now – a one that I’m most productive in. Still, it probably has many tricks and crispy details waiting to be uncovered, which makes it likely to grab my attention for quite a bit longer.

Its status always has contenders, though. Clojure, Ruby and Haskell are among languages which I gave at least a brief glance in 2011. The last one is especially intriguing and may therefore be a subject of few posts later on.

Speaking and listening

2011 was also a busy year for me when it comes to attending various software-related events. Many of these were organized or influenced by local Google Technology User Group. Some of those I even got to speak at, lecturing on the Google App Engine platform or advanced topics in Android UI programming. In either case it was an exciting and refreshing experience.

There were also several other events and meet-ups I got to attend in the passing year. Some of them even required traveling abroad, some resulted in grabbing juicy awards (such as autographed books), while some were slightly less formal albeit still very interesting.
And kinda unexpected, too. I learned that there is bunch of thriving communities gathered around specific technologies, and they are all just around the corner – literally. Because contrary to the stereotype of lone hacker, their members are regularly meeting in real life. Wow! ;-)

Tags: , , , ,
Author: Xion, posted under Computer Science & IT, Life, Thoughts » 2 comments

A Brief Note on Quotes

2011-12-20 20:30

Quite a few languages allow strings to be put in either single (') or double (") quotes. Some of them – like PHP, Perl or Ruby – make a minor distinction by enabling string interpolation to occur only in doubly-quoted ones. Others – including Javascript and Python – offer no distinction whatsoever, bar the possible (in)convenience of using quote chars inside the strings themselves.

But if neither of those apply to your specific case, is there any compelling argument to prefer one type of quotes over another?…

Replying with “Who cares?” seems like a sane thing to do and until recently, I would have concurred. Indeed, it looks like a token example of something totally irrelevant. That’s why I was rather surprised to discover that there might be deep logic behind such choice.

And it’s pretty simple, really – almost obvious in hindsight. Use double quotes for strings which are to be eventually seen by user. Not necessarily the end-user, mind you; an admin or coder looking at logs is equally valid recipient. Similarly, reserve single quotes (apostrophes) for texts used internally: identifiers, enum-like values, keys within hashmaps, XML/JSON attributes, and the like.

It might still seem like somewhat superficial distinction – and blurry at times. But I think that ultimately, it pays off to focus a little on details such as these. As a benefit, we may develop a subtle sense of structure, allowing to see into underlying semantics that much quicker.

Tags: , ,
Author: Xion, posted under Computer Science & IT, Thoughts » 2 comments

W poszukiwaniu straconego czasu

2011-11-28 23:20

Kilka tygodni temu świat obiegła wiadomość o eksperymencie, wskazującym na możliwość istnienia neutrin poruszających się z szybkością większą niż świetlna. Rzeczone cząstki zostały wykryte o około 60 nanosekund wcześniej niż powinny, co wskazywałoby na to, iż właśnie o tyle szybciej przebyły nieco ponad 700-kilometrową odległość między szwajcarskim a włoskim laboratorium.

Czy owe 60 nanosekund to długo? No cóż, przychodzą tu do głowy dwie skrajne odpowiedzi. Z jednej strony to bardzo długo: w tym czasie fala elektromagnetyczna przebiegnie jakieś 60 metrów, a niedokładność tego rzędu byłaby kilkakrotnie większa niż zwyczajnego odbiornika GPS w nowoczesnym telefonie. Z drugiej strony jest to oczywiście niewyobrażalnie krótkie mgnienie oka – ale tylko w sensie metaforycznym, bo to rzeczywiste trwa przecież miliony razy dłużej.

Bardziej interesujące jest, jak taki odcinek czasowy ma się do przedziałów czasu, z którymi możemy mieć do czynienia podczas programowania. O ile rzędów wielkości różnią się od niego typowe interwały, z którymi stykamy się w różnego rodzaju aplikacjach?
Okazuje się, że o całkiem sporo… albo o bardzo niewiele. Na każdym z poziomów pośrednich dzieje się jednak zawsze coś ciekawego.

Tags: , , , ,
Author: Xion, posted under Computer Science & IT, Thoughts » 3 comments

Biedny, biedny JavaScript

2011-11-15 21:16

Przyznam, iż jestem trochę zaskoczony. Okazuje się bowiem, że niekiedy zupełnie nie udaje mi się skomunikować tego, co mam w rzeczywistości na myśli. A wydawać by się mogło, że przynajmniej te 500+ notek na blogu powinno dość skutecznie nauczyć mnie, jak klarownie formułować swoje stwierdzenia i opinie. Teoretycznie niby też wiem, że zrozumienie jest często podwójną iluzją, więc z dwóch wyjaśnień należy zawsze wybierać te łatwiejsze i bardziej bezpośrednie – także wtedy, gdy trzeba je dopiero znaleźć. To wszystko wydaje się oczywiste, dopóki – jak się przekonałem – nie okaże się trudne w praktycznym stosowaniu.

O co mi w tym miejscu chodzi? Ano o to, iż niesłusznie zostałem uznany przez kilka osób za – nieco wyolbrzymiając – hejtera JavaScriptu. Tak została przez niektórych odebrana moja niedawna publikacja slajdów z prezentacji pod tytułem The Beauty and the JavaScript; tytułem, który rzeczywiście może dawać co nieco do myślenia ;) I chociaż mógłbym uznać, że wchodzi tu w grę głównie kwestia oceny wykładu po samych slajdach, to jakoś wydaje mi się, że wypadałoby tu dokonać małego sprostowania. Dzięki temu mógłbym też napisać, jak to właściwie jest z tą moją opinią o JavaScripcie, który przecież już od dłuższego czasu jest sam w sobie bardzo nośnym tematem.

Spieszę więc z wyjaśnieniem, że w kwestii JavaScriptu mam raczej osobliwą opinię. Otóż przede wszystkim jest mi go… żal.


2011-11-01 20:16

Branża IT oraz nauka zwana informatyką liczą sobie już ładnych kilkadziesiąt i wygląda na to, że dziedzina ta zaczyna w pewnym sensie “dorastać”. W dość nieprzyjemnym sensie, muszę dodać. Jej znani pionierzy zaczynają bowiem nas opuszczać, czego dobitym dowodem jest zeszły miesiąc, gdy kilku z nich pożegnaliśmy w ciągu stosunkowo krótkiego czasu.
Ponieważ dzisiejszy dzień jest dobrą okazją do takich wspomnień, pozwolę sobie zwrócić uwagę na jednego z nich. Tego, który bez wątpienia miał największy wpływ na to, w jaki sposób programujemy komputery i jak obecnie wygląda przemysł software‘owy.

Mam tu na myśli oczywiście Dennisa Ritchie.

Wpływ Ritchiego na kształt informatyki jest trudny do przeceniania, bowiem miał on ogromny udział w początkach rozwoju dwóch jej ważnych aspektów: języków programowania i systemów operacyjnych. Jego zasługi w pierwszej z tych dziedzin wyrażają się głównie w stworzeniu języka C – prawdopodobnie najszerzej wykorzystywanego języka programowania w historii IT. Nawet jeśli sami nigdy w C nie programowaliśmy, to istnieje bardzo duża szansa, że nasz ulubiony język programowania ma z C wiele wspólnego: począwszy od bezpośredniej historii (C++, Objective-C), poprzez składnię (C#, Java, JavaScript, D, Scala, Go, itp.) aż po kluczowe narzędzia w rodzaju interpreterów napisanych w C (Python, Ruby, Perl, PHP). W rzeczywistości trudno jest wskazać język, który nie miałby czegokolwiek wspólnego z C – z ważniejszych należą do nich chyba tylko wczesne warianty Lispa (którego twórca, notabene, również zmarł w zeszłym miesiącu…). Niełatwo jest więc przesadzić, mówiąc o decydującym wpływie Ritchie’ego na kształt narzędzi używanych obecnie przez programistów na całym świecie.

Podobnie jest zresztą z oprogramowaniem w ogóle. System UNIX – którego Ritchie był jednym z kluczowych twórców – w niezliczonych odmianach i pochodnych działa na sporej części istniejących komputerów i wyrobów komputeropodobnych. Dotyczy to zarówno superkomputerów, wielkich serwerowni (żeby nie użyć słowa na ‘ch’ ;]) oraz małych serwerów, ale też domowych PC-tów i laptopów, a nawet urządzeń mobilnych: telefonów i tabletów. Większość (albo przynajmniej duża część) z nich operuje pod kontrolą systemów wywodzących się z UNIX-a i używa przynajmniej części związanego z nim stosu oprogramowania, którego prawdopodobnie najważniejszym komponentem jest… dokładnie tak – kompilator C.

Nie ma oczywiście żadnej pojedynczej osoby, której moglibyśmy zawdzięczać obecną postać technologii obliczeniowych i informacyjnych. Jednak Dennis Ritchie jest bez wątpienia człowiekiem, bez którego wyglądałaby ona dzisiaj zupełnie inaczej. Dlatego też warto o nim pamiętać – nawet jeśli wskaźniki z C czy uniksowy terminal są dla nas strasznymi rzeczami, z którymi nie chcemy mieć nic wspólnego :)

Tags: , ,
Author: Xion, posted under Computer Science & IT, Thoughts » 3 comments

© 2019 Karol Kuczmarski "Xion". Layout by Urszulka. Powered by WordPress with