W obronie π

Doprawdy ciekawe pomysły można czasami znaleźć w Internecie. Na pierwszy rzut mogą wydawać się zupełnie szalone, lecz po bliższym przyjrzeniu daje się w nich zauważyć pewien sens... Ale zwykle tylko pewien, tj. niewielki :) Tak właśnie jest z ideą "nowej stałej okręgu" - liczbą (równą ), której to propozycja zawarta jest tekście o intrygującym tytule The Tau Manifesto.

Postulat zastąpienia liczby - chyba najbardziej znanej stałej, występującej w matematyce, fizyce, grafice komputerowej i generalnie każdej dziedzinie wiedzy, mającej cokolwiek wspólnego z liczeniem czegokolwiek - wygląda zrazu na zupełnie szalony. Tym niemniej Manifest Tau zawiera naprawdę sporo argumentów przemawiających za tezą, że jednak jest bardziej użyteczną liczbą i lepiej spełnia funkcję "stałej okręgu" niż jej połówka, czyli . Ich podsumowanie wygląda mniej więcej tak:

1. Definicja jest nienaturalna, bo wykorzystuje pojęcie średnicy okręgu zamiast jego promienia. Promień jest tu lepszy w tym sensie, że okrąg można zdefiniować jako zbiór punktów w równej odległości od swojego środka - odległości równej właśnie promieniowi.
2. we wzorach matematycznych występuje często z czynnikiem 2 - na tyle często, że można stwierdzić, iż właśnie jest ważniejszą wartością niż samo .
3. Standardowa miara kątów płaskich w radianach przypisuje kątowi pełnemu, czyli kątowi jednego obrotu po okręgu. Przy użyciu kąt ten wyraża się jako , co wydaje się znacznie bardziej intuicyjne. Łatwiej jest też podobno wytłumaczyć, że np. ćwiartka okręgu to , a nie .
4. Słynna tożsamość Eulera (  ), łącząca pięć ważnych stałych matematycznych, ma też swój odpowiednik w postaci wykorzystującej : .
5. Wzór na pole koła (  ), w którym występuje z czynnikiem 1, po przepisaniu na staje się podobny do niektórych wzorów fizycznych (zwanych tutaj formami kwadratowymi), jak np. czy .

W oryginalnym artykule argumenty te przedstawione są rzecz jasna w sposób znacznie bardziej pomysłowy, elokwentny i trącący przekazywaniem "oczywistej oczywistości", że się tak kolokwialnie wyrażę :) Trąci też jednak nadmiernym zamiłowaniem do numerologii i przywiązywaniem wagi to takich rzeczy jak czynnik przy jakiejś stałej w tym czy innym wzorze. Lecz nawet jeśli przyjmiemy tę konwencję, to znalezienie przekonujących kontrargumentów wcale nie jest trudne.

Split

Tytuł dzisiejszej notki nie ma nic wspólnego z miejscowością wypoczynkową na południu Chorwacji, chociaż pewnie obecne temperatury nasuwają takie skojarzenia :) Zamiast tego chodzi o split łańcucha znaków, czyli bardzo często potrzebną w praktyce operację na stringach.
Danymi dla niej są najczęściej dwa napisy, zaś wynikiem jest tablica podciągów pierwszego z nich, powstała poprzez podzielenie go względem wystąpień drugiego (tzw. separatora). Ponieważ jak zwykle przykład będzie mówił najwięcej, niniejszym podaję nawet kilka:

Zwłaszcza ostatni pokazuje, że split jest rzeczywiście użyteczną funkcją, mogącą ułatwiać parsowanie formatów tekstowych (zwłaszcza, jeśli daje się ją zastosować wielokrotnie). Warto więc mieć takową w swoim języku/bibliotece. Jak więc przedstawia się jej dostępność na różnych platformach?

Tradycyjnie w .NET i Javie jest dobrze, a nawet lepiej. W obu przypadkach funkcja (a właściwie metoda) Split/split klasy String dodaje nawet trochę więcej możliwości niż to opisałem wyżej. I tak w .NET można podać więcej niż jeden oddzielacz, natomiast w Javie domyślnie może być nim również wyrażenie regularne.
Niektóre języki skryptowe i skryptopodobne też mają się w tym względnie całkiem dobrze. W Pythonie jest metoda split w klasie napisu, natomiast PHP ma funkcję explode, która mimo innej nazwy działa bardzo podobnie.

Ale nie wszędzie funkcja typu split jest od razu dostępna; niekiedy trzeba ją sobie samemu napisać. Przykładem języka, gdzie może być to koniecznie, jest Lua oraz - jakżeby inaczej - C++ :) Ze względu na użyteczność splita często znajdowałem się w sytuacji, gdzie konieczne/wygodne było jego napisanie. Po kilku(nastu?) takich przypadkach doszedłem wreszcie do czegoś podobnego do poniższego kodu:

Na koniec zwrócę jeszcze uwagę na to, że czasami trzeba ostrożnie postępować z rezultatem splitu. Zdecydowana większość wersji tej operacji dopuszcza, by w wynikowej tablicy występowały puste ciągi. Odpowiadają one kilku kolejnym wystąpieniom separatora lub jego obecnością na początku bądź końcu ciągu. Jeśli nie są one nam potrzebne (a rzadko są), to należy je zignorować lub usunąć.