Styl akcesorów

Ponieważ w C++ nie ma mechanizmu właściwości, do kontroli dostępu do pól w klasie wykorzystuje się metody dostępowe, czyli akcesory. Od kiedy zajmuję się programowaniem w tym języku, starałem się wynaleźć jakąś sensowną konwencję odnośnie tego, w jakiej postaci metody te zapisywać i jak je nazywać.
Niektórzy preferują na przykład utworzenie tylko jednej funkcji postaci:

która ustawia nową wartość pola i jednocześnie zwraca nam poprzednią. Takie rozwiązania realizuje chociażby funkcja set_new_handler, ustawiająca procedurę obsługi błędu braku pamięci dla operatora new. Nie akceptuję tego sposobu z jednego prostego powodu: bardzo częsta operacja pobrania wartości wymaga tutaj aż dwóch wywołań, które wyglądają co najmniej dziwnie.

Akcesory muszą więc być dwa (get/set). Pozostaje wtedy kwestia: jak je nazywać? Tutaj doszedłem do trzech możliwości:

1. Skorzystać z przeciążenia funkcji i obie metody nazwać tak samo, czyli po prostu X. Dla kompilatora będą one z łatwością odróżnialne, jako że getter jest bezparametrowy, a setter oczywiście nie.
2. Użyć nazw GetX i SetX.
3. Metodę zmieniającą nazwać SetX, ale getter po prostu X.

Chyba każdy z tych trzech sposobów widziałem w użyciu w jakiejś popularnej bibliotece, więc nie są to tylko teoretyczne propozycje. Sam zresztą wypróbowałem po kolei każdą z nich.

I tak rozwiązanie pierwsze jest na pewno najkrótsze, ale sprawia, że wywołania setterów wyglądają dziwnie. Widząc:

można zastanawiać się, co autor miał na myśli, a interpretacja "ustaw obiekt kamery dla sceny" nie musi być wcale tą, która nasuwa się jako pierwsza.
Z kolei drugi sposób (z Get/Set) jest całkowicie jednoznaczny, lecz w zamian potrafi wyprodukować łańcuszki w rodzaju poniższego:

Wszystkie te Gety trudno uznać za potrzebne do szczęścia, chociaż javowcy pewnie by się kłócili ;)

Dlatego też sposób trzeci polega na pozbyciu się ich (Getów, nie koderów Javy :>). Tę właśnie konwencję (SetX/X) wykorzystuję obecnie i jak dotąd stwierdzam, że sprawdza się dobrze. Dla ostatecznych wniosków byłby jednak potrzebny dłuższy okres, by przekonać się, czy po upływie pewnego czasu nadal mogę patrzeć na swój kod z zachowaniem równowagi psychicznej ;]