Monthly archive for November, 2009

Listy skoków w Windows 7

2009-11-30 22:44

Przykładowa lista skokówJednym z bardziej zauważalnych składników Windows 7, które odróżniają ten system od Visty, jest nowy wygląd paska zadań. Jest szerszy, wyświetla duże ikony i przesunięcie go z dołu na bok ekranu w końcu ma sens (hurra dla monitorów wide-screen). Ale nowy wygląd to w tym przypadku nie wszystko, bo pasek ten zyskał też trochę na funkcjonalnościach.
Wśród nich mamy tzw. listy skoków (Jump Lists), zastępujące tradycyjne menu sterowania. Listy te pojawiają się po kliknięciu prawym przyciskiem na ikonkę na pasku zadań.

Co zawierają takie listy? Jak widać z boku, ich elementami mogą być skróty do ostatnio otwartych w programie dokumentów. Żeby było zabawniej, będzie ona wygenerowana automatycznie nawet dla tych aplikacji, których twórcy w momencie ich pisania nie mieli bladego pojęcia o tym, że kiedyś będziemy mieli taki system jak Windows 7 :) W tej wersji bowiem sam Windows zarządza listami MRU (Most Recenty Used) dla poszczególnych programów, o ile tylko wywołują one funkcję ShAddToRecentDocs przy otwieraniu poszczególnych plików.
A to wbrew pozorom nie jest takie duże wymaganie, gdyż jest automatycznie ono spełnione, jeśli zachodzi jedna z poniższych sytuacji:

  • aplikacja ma zarejestrowane skojarzenie rozszerzenia plików i użytkownik otwiera przypisany jej plik przy pomocy Eksploratora Windows (np. dwukrotnie klikając)
  • program używa standardowych okienek dialogowych do otwierania plików (np. funkcji GetOpenFileName z WinAPI albo OpenFileDialog z .NET)

Na listę skoków możemy też dodawać własne pozycje w postaci tak zwanych zadań (tasks), działających jak zwykłe systemowe skróty i tworzonych w ten sam sposób (interfejs IShellLink). Szczegóły i przykładowy kod można znaleźć na przykład w tym artykule na CodeProject.

Tags: , ,
Author: Xion, posted under Applications, Programming » Comments Off on Listy skoków w Windows 7

Dwie uwagi o śpiących wątkach

2009-11-29 14:46

Wszyscy znamy doskonale funkcję Sleep, która w Windows API służy do zawieszania działania wątku na określony czas (podawany w milisekundach). Wydawałoby się, że musi to być najprostsza funkcja z tego API, jaką tylko można sobie wyobrazić – bo co może być skomplikowanego w “zwykłej pauzie”? A okazuje się, że jak najbardziej może :)

Używając Sleep – zwłaszcza w swej zwykłej wersji – musimy bowiem pamiętać przynajmniej o dwóch sprawach:

  1. Wątek, w którym wywołamy tę funkcję, zostanie zawieszony całkowicie aż do momentu, gdy podany interwał czasowy się skończy . W szczególności Sleep(INFINITE); sprawi, że właściwie możemy ów wątek wyrzucić do kosza, gdyż nie da się już go odwiesić (funkcja ResumeThread wywołana z innego wątku nic tu nie pomoże).
    Również przyjście komunikatu okna w czasie, gdy nasz wątek smacznie śpi, nic nie zmienia. Wiadomości takie będą nieobsłużone aż do odwieszenia się wątku. Wynika stąd fakt, że uśpienie na dłuższy czas wątku, w którym obsługujemy UI, będzie dla użytkownika natychmiast zauważalne jako zawieszenie się programu. Jeśli chcemy, by w czasie przerwy aplikacja odpowiadała na komunikaty, należy zastosować inną funkcję (np. MsgWaitForMultipleObjectsEx albo po prostu GetTickCount wraz z wewnętrzną pętlą komunikatów).
    Istnieje też wariant Ex funkcji Sleep. Różni się on od oryginału tym, że rozpoczęte przez niego oczekiwanie można przerwać, jeśli sobie tego zażyczymy. Wątek uśpiony przez SleepEx może być przedwcześnie obudzony, gdy otrzyma informacje o zakończeniu asynchronicznej operacji I/O lub asynchronicznego wywołania procedury (APC).
  2. Czas, na jaki faktycznie uśpimy nasz wątek, będzie prawie na pewno dłuższy niż ten, który podamy jako parametr funkcji Sleep. Jest on bowiem determinowany przez długość tzw. kwantów czasu (time slices), jakie system operacyjny przydziela kolejnym wątkom, by zapewnić złudzenie ich jednoczesnego wykonania. Działanie Sleep polega w rzeczywistości na oddaniu systemowi reszty kwantu czasu, który został przydzielony wątkowi; przestawienie wątku w stan “nieuruchamialności” na podaną ilość milisekund; a następnie na wznowieniu jego pracy, gdy ponownie otrzyma czas procesora od systemowego schedulera. W sumie więc czas uśpienia będzie równy:

    PozostałyKwantCzasu + ParametrSleep + CzasDoUaktywnieniaWątku

    Stąd wynikają dwa wnioski. Po pierwsze, nie powinniśmy nigdy używać Sleep jako sposobu na mierzenie czasu – już poczciwy GetTickCount sprawi się tu znacznie lepiej. Po drugie, wywołanie Sleep(0); jest jak najbardziej dopuszczalne i oznacza przedwczesne zrzeczenie się kwantu czasu, jaki wątek dostał od systemu. W czasach 16-bitowych wersji Windows i wielowątkowości bez wywłaszczała była od tego specjalna funkcja Yield, którą należało często wywoływać, aby przełączanie wątków w ogóle było możliwe. Teraz rzecz jasna nie jest to konieczne, ale nadal może być przydatne dla zasygnalizowania, że nasz wątek nie robi nic pożytecznego, a tylko w brzydki sposób na coś czeka (tzw. busy waiting).

O tych dwóch szczegółach odnośnie funkcji Sleep dobrze jest pamiętać, jeśli nasze wątki chcemy usypiać. Jako programiści Windows możemy się aczkolwiek podbudować tym, że nie mamy przy tym takich problemów jak koderzy piszący pod Linuksem. Tam sleep może być potencjalnie zaimplementowany na sygnałach, co wymaga ostrożności przy stosowaniu go razem z funkcjami alarm i signal.

Tags: ,
Author: Xion, posted under Programming » Comments Off on Dwie uwagi o śpiących wątkach

Normalne w terenie

2009-11-24 22:23

Siatka terenuParę dni temu przyszło mi w końcu napisać coś, co wielu programistów grafiki pewnie już nie jeden raz miało okazję kodować. Chodzi o generowanie siatki terenu na podstawie predefiniowanej mapy wysokości (heightmap), zapisanej w pliku jako obrazek w odcieniach szarości.

Cała procedura nie jest bardzo skomplikowana. W sumie sprowadza się ona do równomiernego próbkowania obrazka mapy i tworzenia wierzchołków leżących na ustalonej płaszczyźnie, z uwzględnieniem odczytanej wysokości.
Pozycje tych wierzchołków wyznaczyć jest prosto, chociaż zależy to trochę od przyjętej reprezentacji płaszczyzny (a właściwie prostokąta) “poziomu morza”. Trochę więcej zabawy jest natomiast z wektorami normalnymi, które niewątpliwie przydadzą się, jeśli nasz teren będziemy chcieli oświetlić. Właśnie o ich znajdowaniu chciałem napisać.

Jak wiadomo, wierzchołki dowolnej siatki możemy wyposażyć w normalne, posługując się niezwykle przydatną operacją iloczynu wektorowego. Przy jego pomocy można obliczyć normalne dla poszczególnych trójkątów; w przypadku wierzchołków należy po prostu uśrednić wyniki dla sąsiadujących z nimi face‘ów (oznaczonych niżej jako T(v)):

\displaystyle n(v) = \frac{1}{|T(v)|} \sum_{(a,b,c) \in T(v)}{(b-a) \times (c-a)}

Konieczną normalizację niektórzy przeprowadzają tu na końcu, a inni dla poszczególnych trójkątów. Prawdę mówiąc nie wiem, które podejście jest właściwsze – jeśli którekolwiek.

W powyższy sposób można oczywiście wyliczać normalne również dla utworzonego terenu, bo przecież czym on jest, jak właśnie siatką :) Jednak w tym przypadku mamy dostęp do większej liczby informacji o nim. Mamy przecież źródłową mapę wysokości, z której na wierzchołki przerobiliśmy tylko niektóre piksele (plus ew. jakieś ich otoczenia). Czemu by nie wykorzystać jej w większym stopniu, generując być może lepsze przybliżenie normalnych?
Ano właśnie, dlaczego nie :) W tym celu można by wprowadzić nieco wyższej (dosłownie) matematyki i zauważyć, że nasza heightmapa jest zbiorem wartości pewnej funkcji z = f(x,y) i że wobec tego normalną w jakimś punkcie x0, y0 da się wyliczyć jako:

\displaystyle \frac{\partial z}{\partial x}(x_0, y_0) \times \frac{\partial z}{\partial y}(x_0, y_0)

o ile tylko rzeczone pochodne istnieją. Można by – ale przecież nie będziemy tego robili ;-) Zamiast tego wystarczy zastanowić się, co by było, gdybyśmy wygenerowali skrajnie gęstą siatkę dla naszego terenu: tak gęstą, że każdemu pikselowi heightmapy odpowiadałby dokładnie jeden wierzchołek tej siatki. Wówczas opisana wyżej metoda liczenia normalnych korzystałaby ze wszystkich informacji zawartych w mapie.
Nie musimy jednak generować tych wszystkich wierzchołków. Do obliczenia wektora normalnego w punkcie wystarczą tylko dwa, odpowiadające – na przykład – pikselowi heightmapy położonemu bezpośrednio na prawo i u dołu tego, z którego “wzięliśmy” dany wierzchołek siatki. Z tych trzech punktów możemy następnie złożyć trójkąt, obliczyć wektor normalny i zapisać go w wierzchołku siatki:

n(v) = (\mathit{pos3d}(p_{x+1,y}) - v) \times (\mathit{pos3d}(p_{x,y+1}) - v) \\ \text{gdzie} \quad v = \mathit{pos3d}(p_{x,y})

Tutaj p_{x,y} oznacza odpowiedni piksel mapy wysokości, a funkcja pos3d jest tą, która dla owego pikseli potrafi wyliczyć pozycję odpowiadającego mu wierzchołka w wynikowej siatce. (Taką funkcję mamy, bo przecież jakoś generujemy tę siatkę, prawda? :])

Wektor normalnyZ podanych sposobów obliczania normalnych terenu można oczywiście korzystać niezależnie od tego, z jaką biblioteką graficzną pracujemy. Jak to jednak często bywa, w DirectX sporo rzeczy mamy zaimplementowanych od ręki w postaci biblioteki D3DX i nie inaczej jest z liczeniem normalnych.
I tak funkcja D3DXComputeNormals potrafi wyliczyć wektory normalne dla dowolnej siatki – warunkiem jest to, żeby była ona zapisana w postaci obiektu ID3DXMesh, więc w razie potrzeby musielibyśmy takowy obiekt stworzyć. Z kolei D3DXComputeNormalMap potrafi stworzyć mapę normalnych na podstawie mapy wysokości; tę pierwszą możemy później indeksować w celu pobrania “wektorów normalnych pikseli”.

Pule pamięci w DirectX

2009-11-21 12:24

Jedną z rzeczy, która na początku programowania w DirectX może wydawać się dziwna, jest tajemniczy parametr Pool. Pojawia się on w każdej funkcji, która tworzy jakiś zasób graficzny: teksturę, bufor wierzchołków, siatkę modelu (ID3DXMesh), bufor głębokości, itp.
Rolą tego parametru jest określenie, w której puli pamięci znajdzie się tworzony zasób. DX wyróżnia bowiem ich kilka, co jest związane przede wszystkim z (przynajmniej) dwoma rodzajami pamięci, z jakimi możemy mieć do czynienia programując grafikę: zwykłym systemowym RAM-em oraz pamięcią karty graficznej.

W jakiej puli powinniśmy więc umieszczać swoje obiekty? To zależy od kilku czynników. Na początek na pewno warto przyjrzeć możliwościom:

  • D3DPOOL_DEFAULT, jak wskazuje na to nazwa, oznacza pulę domyślną. Gdy użyjemy tej flagi, DirectX umieści nasz zasób w najlepszym – pod względem wydajności – miejscu, bazując przy tym na innym parametrze, Usage (określa on, mówiąc w skrócie, sposób wykorzystania danego zasobu). Tym najlepszym miejscem jest prawie zawsze pamięć karty graficznej.
    To sprawia jednak, że przy utracie urządzenia (o ile nie programujemy co najmniej w DX9Ex) taki zasób należy zwolnić, a potem utworzyć ponownie – musimy więc pamiętać sposób, w jaki go utworzyliśmy. Ponadto istnieją też pewne ograniczenia (bezwzględne lub wydajnościowe) w dostępie do obiektów z puli domyślnej: o ile nie zadeklarujemy ich jako dynamiczne (D3DUSAGE_DYNAMIC), ich blokowanie wiąże się ze stratą szybkości albo jest wręcz niemożliwe (w przypadku tekstur).
  • D3DPOOL_MANAGED to pula zarządzana. Oznacza to, że pieczę nad nią sprawują sam DirectX i to on decyduje, w którym rodzaju pamięci zasoby z tej puli zostaną umieszczone. Zazwyczaj oznacza to, że w pamięci operacyjnej trzymana jest kopia obiektu, znajdującego się też w pamięci graficznej. Dzięki temu nie trzeba go tworzyć ponownie w przypadku straty urządzenia, a także można go blokować i modyfikować niezależnie od typu i flag Usage; w tym przypadku DX zadba o odpowiednią synchronizację.
  • D3DPOOL_SYSTEMMEM oznacza pulę pamięci systemowej. Zasoby tu stworzone będą znajdowały się w zwykłym RAM-ie i nie będą mogły być bezpośrednio renderowane. Dane z nich mogą jednak być kopiowane do zasobów znajdujących się w puli domyślnej, jak chociażby poprzez funkcję UpdateTexture.
  • D3DPOOL_SCRATCH jest również usytuowana w pamięci systemowej (RAM). W odróżnieniu od poprzedniej, zasoby z tej puli nie są jednak w żaden sposób (także pośredni) dostępne dla urządzenia i nie mogą być używane podczas renderowania. Oznacza to też, że nie podlegają one ograniczeniom związanym z kartą graficzną. Można więc, przykładowo, tworzyć w tej puli tekstury o rozmiarach niebędących potęgami dwójki także wtedy, gdy karta nie wspiera takich tekstur.

Spotkałem się z dwiema ogólnymi wytycznymi dotyczącymi tego, z których pul pamięci należy korzystać:

  1. Pierwsza z nich mówi, że należy wszystko, co się da, umieszczać w D3DPOOL_DEFAULT, bo to zapewnia największą wydajność, jako że wtedy zasoby generalnie umieszczane są w pamięci karty graficznej.
  2. Druga szkoła sugeruje z kolei, żeby wszystko, co się da, umieszczać w D3DPOOL_MANAGED, gdyż wtedy pozwalamy DirectX-owi zdecydować, w jakim rodzaju pamięci trzymać nasz zasób – a już on powinien o tym wiedzieć lepiej.

W sumie więc wygląda na to, że nic nie wiadomo :) Oczywiście są przypadki, gdy wyboru nie mamy, jak to się dzieje choćby dla tekstur typu render target, które muszą być stworzone w D3DPOOL_DEFAULT. Zawsze jednak będziemy mieli takie zasoby, które “równie dobrze” dałoby się umieścić w puli domyślnej, jak i zarządzanej. Co wtedy?
Otóż wydaje mi się, że to zależy od wielkości naszej aplikacji (w sensie rozmiaru używanych zasobów) oraz… stopnia zaawansowania w programowaniu w DirectX. Na początek bowiem D3DPOOL_MANAGED jest pulą bezpieczniejszą: nie musimy się w niej martwić o stratę urządzenia i możemy każdy zasób blokować i zmieniać. Ceną za to jest wzrost zużycia pamięci przez aplikację, spowodowany trzymaniem przez DX kopii obiektów w pamięci systemowej.
Jeśli jednak nasza gra (nie bójmy się użyć tego słowa ;)) używa dużej ilości zasobów, to takie marnotrawstwo jest zwykle nie do przyjęcia. Wtedy przynajmniej część z nich należy przenieść do D3DPOOL_DEFAULT. Istnieje szansa, że na tym etapie będziemy już wiedzieć lepiej, którą część ;-)

Na koniec pozwolę sobie też wspomnieć o – często pomijanej – puli D3DPOOL_SCRATCH. Jej przeznaczeniem są wszelkiego rodzaju zasoby pomocnicze, których nie renderujemy, ale mimo to wykorzystujemy do jakiegoś celu – na przykład tworzenia innych zasobów. Typowym przykładem są wszelkiego rodzaju pomocnicze, narzędziowe tekstury – jak choćby mapy wysokości (heightmap), na podstawie których generujemy ukształtowanie terenu.
Najlepszą pulą dla takich obiektów jest właśnie D3DPOOL_SCRATCH. Użycie jakiejkolwiek innej spowodowałoby uszczerbek na wydajności lub wręcz błędy, jak np. niezamierzone przeskalowanie tekstury do rozmiaru 2n.

Tags: , ,
Author: Xion, posted under Programming » 2 comments

Naprawdę duże liczby

2009-11-18 16:38

Programując, rzadko mamy do czynienia z bardzo dużymi wartościami. Dowodem na to jest choćby fakt, że 32-bitowe systemy dopiero teraz zaczynają być w zauważalny sposób zastępowane 64-bitowymi. Jedynie w przypadku rozmiarów bardzo dużych plików operowanie zmiennymi mogącymi zmieścić wartości większe niż 4 miliardy jest konieczne.
Inne dziedziny życia i nauki przynoszą nam nieco większe wartości. Ekonomia czasami mówi o dziesiątkach bilionów (PKB dużych krajów), a fizyka często posługuje się wielkościami zapisywanymi przy pomocy notacji potęgowej – aż do ok. 1080, czyli szacowanej liczby wszystkich atomów we Wszechświecie.

Wydawać by się mogło, że wielkość ta jest bliska górnej granicy wartości, jakich kiedykolwiek moglibyśmy używać w sensownych zastosowaniach. Okazuje się jednak, że tak nie jest; co więcej, jakakolwiek liczba zapisana za pomocą co najwyżej potęgowania jest tak naprawdę bardzo, bardzo mała.
Do zapisywania naprawdę dużych liczb potrzebne są bowiem inne notacje. Jednym z takich sposobów zapisu jest notacja strzałkowa Knutha, która jest “naturalnym” rozszerzeniem operacji algebraicznych. Tak jak dodawanie jest iterowaną inkrementacją, mnożenie jest iterowanym dodawaniem, a potęgowanie – iterowanym mnożeniem:

a+b = a + \underbrace{1+1+\cdots+1}_{b}
a \times b = \underbrace{a+a+\cdots+b}_{b}
a^b = \underbrace{a \times a \times \cdots \times a}_{b},

tak każdy następny operator strzałkowy jest iterowaną wersją poprzedniego. I tak pierwszy z nich, a \uparrow b to zwykłe potęgowanie a^b, ale już drugi:

a \uparrow\uparrow b = \underbrace{a \uparrow a \uparrow \cdots \uparrow a}_{b} = \underbrace{a^{a^{.^{.^{.{a}}}}}}_{b}

jest odpowiednikiem wielokrotnego podnoszenia danej liczby do jej potęgi. W ogólności, skracając ciąg n strzałek do \uparrow^{n}, otrzymujemy definicję:

a \uparrow^{n} b = \underbrace{a \uparrow^{n-1} \cdots \uparrow^{n-1} a}_{b}

Na pierwszy rzut oka może wydawać się to nieoczywiste, jednak już dla n = 3 i jednocyfrowych argumentów, wielkość liczb otrzymywanych przy użyciu notacji strzałkowej znacznie przekracza te, które można w wygodny sposób zapisać przy pomocy samego potęgowania. Chcąc je mimo wszystko przedstawić w tej postaci, trzeba się uciekać do sztuczek z klamerkami:

2 \uparrow\uparrow\uparrow 4 = \underbrace{2^{2^{.^{.^{.^2}}}}}_{2^{16}}

Oczywiście wraz ze wzrostem liczby strzałek nawet takie triki przestają wystarczać.

W tej chwili pewnie nasuwa się proste pytanie: czy z takiego systemu zapisu jest w ogóle jakiś pożytek, jeśli nikt nie posługuje się na poważnie tak wielkimi liczbami?… Odpowiedź jest jak najbardziej twierdząca, mimo że założenie w pytaniu jest nieprawdziwe. Otóż niektóre dziedziny matematyki używają nie tylko takich, ale i znacznie większych wartości – i nie chodzi tu nawet o teorię liczb, którą to jako pierwszą podejrzewalibyśmy o rzucanie liczbami “z kosmosu”.
Według Księgi Rekordów Guinnessa największą skończoną liczbą kiedykolwiek użytą w poważnym dowodzie matematycznym jest bowiem tzw. liczba Grahama, będącą górnym ograniczeniem pewnej wielkości występującej w problemie luźno związanym z grafami. Żeby ją zdefiniować, można użyć notacji strzałkowej – trzeba to jednak zrobić… iteracyjnie, wprowadzając pomocniczy ciąg gn:

\begin{cases} g_1 = 3 \uparrow\uparrow\uparrow\uparrow 4 \\ g_n = 3 \uparrow^{g_{n-1}} 3 \end{cases}

Już pierwszy jego wyraz nie daje się zapisać w postaci potęgowej, ale gwoździem programu jest zauważenie, że kolejne jego elementy posługują się poprzednimi w celu określenia liczby strzałek w operatorze \uparrow^{n}. Innymi słowy, mamy tu wejście na kolejny poziom abstrakcji i stoimy już chyba tak wysoko, że aż strach spoglądać w dół ;)
Co jednak ze wspomnianą wcześniej liczbą Grahama? Teraz na szczęście jej określenie jest już bardzo proste. Jest ona równa ni mniej, ni więcej, jak tylko… g64 :-)

Tags: ,
Author: Xion, posted under Math » 8 comments

Styl akcesorów

2009-11-16 18:46

Ponieważ w C++ nie ma mechanizmu właściwości, do kontroli dostępu do pól w klasie wykorzystuje się metody dostępowe, czyli akcesory. Od kiedy zajmuję się programowaniem w tym języku, starałem się wynaleźć jakąś sensowną konwencję odnośnie tego, w jakiej postaci metody te zapisywać i jak je nazywać.
Niektórzy preferują na przykład utworzenie tylko jednej funkcji postaci:

  1. Typ SetX(Typ x);

która ustawia nową wartość pola i jednocześnie zwraca nam poprzednią. Takie rozwiązania realizuje chociażby funkcja set_new_handler, ustawiająca procedurę obsługi błędu braku pamięci dla operatora new. Nie akceptuję tego sposobu z jednego prostego powodu: bardzo częsta operacja pobrania wartości wymaga tutaj aż dwóch wywołań, które wyglądają co najmniej dziwnie.

Akcesory muszą więc być dwa (get/set). Pozostaje wtedy kwestia: jak je nazywać? Tutaj doszedłem do trzech możliwości:

  1. Skorzystać z przeciążenia funkcji i obie metody nazwać tak samo, czyli po prostu X. Dla kompilatora będą one z łatwością odróżnialne, jako że getter jest bezparametrowy, a setter oczywiście nie.
  2. Użyć nazw GetX i SetX.
  3. Metodę zmieniającą nazwać SetX, ale getter po prostu X.

Chyba każdy z tych trzech sposobów widziałem w użyciu w jakiejś popularnej bibliotece, więc nie są to tylko teoretyczne propozycje. Sam zresztą wypróbowałem po kolei każdą z nich.

I tak rozwiązanie pierwsze jest na pewno najkrótsze, ale sprawia, że wywołania setterów wyglądają dziwnie. Widząc:

  1. scene->Camera (camera);

można zastanawiać się, co autor miał na myśli, a interpretacja “ustaw obiekt kamery dla sceny” nie musi być wcale tą, która nasuwa się jako pierwsza.
Z kolei drugi sposób (z Get/Set) jest całkowicie jednoznaczny, lecz w zamian potrafi wyprodukować łańcuszki w rodzaju poniższego:

  1. game->GetSubsystem(SS_GFX)->GetSceneManager()->GetRenderer()->GetDevice()->Reset();

Wszystkie te Gety trudno uznać za potrzebne do szczęścia, chociaż javowcy pewnie by się kłócili ;)

Dlatego też sposób trzeci polega na pozbyciu się ich (Getów, nie koderów Javy :>). Tę właśnie konwencję (SetX/X) wykorzystuję obecnie i jak dotąd stwierdzam, że sprawdza się dobrze. Dla ostatecznych wniosków byłby jednak potrzebny dłuższy okres, by przekonać się, czy po upływie pewnego czasu nadal mogę patrzeć na swój kod z zachowaniem równowagi psychicznej ;]

Tags: ,
Author: Xion, posted under Programming » 5 comments

Piątek, trzynastego

2009-11-13 18:00

W takim dniu jak dziś można zadać pytanie: czy programiści są przesądni? Wydaje się, że raczej nie – przynajmniej w porównaniu z niektórymi innymi zawodami (np. aktorzy teatralni mają tyle przesądów, że to cud, iż w ogóle wychodzą na scenę :]).

7 lat nieszczęścia ;-)A jednak nie jest to wcale takie pewne. To przecież w informatyce ogóle, a w programowaniu w szczególności, wyeksponowaną pozycję zajmują wszelkiego rodzaju ‘zalecenia’, ‘dobre praktyki’ (best practices) i inne ‘rady’. Naturalnie, konsekwencje ich nieprzestrzegania nie są (zwykle) takie straszne – użycie dynamic_cast czy goto pewnie nie sprowadzi na nas siedmiu lat nieszczęść :) Mimo to da się odnaleźć sporo analogii.
Największą jest prawdopodobnie fakt, że w obu przypadkach nierzadko nie da się znaleźć sensownego, racjonalnego wytłumaczenia. Dotyczy to zwłaszcza tych zaleceń, w których sformułowaniu pojawiają się takie słowa-klucze jak ‘czytelność’, ‘przejrzystość’, ‘łatwość konserwacji’, a nawet ‘elegancja’. Żadnej z tych wartości nie da się obiektywnie zmierzyć i dla każdego mogą one mieć inne znaczenie. Pomimo tego faktu wiele osób skłonnych jest opierać o nie swoje kategoryczne twierdzenia o tym, jak programować należy lub nie należy. Jeśli dodatkowo osoby te cieszą się w środowisku autorytetem, to mają spore szanse na stworzenie ze swoich opinii pewnego rodzaju programistycznych przesądów, akceptowanych przez rzesze koderów bez większego zastanowienia.

Czy to jednak źle? Otóż wydaje mi się, że nie do końca. Tak jak każdy przesąd zawiera w sobie ziarnko prawdy (bo tłuczenie luster trudno uznać za bezpieczne zajęcie), tak owe dobre praktyki też mają na pewno wartość edukacyjną, zwłaszcza dla początkujących programistów. W najgorszym razie mogą nam służyć jako wskaźnik naszego poziomu umiejętności – odrzucenie naiwnej wiary, że od jednego goto cały kod zamieni się nam w spaghetti to dobry znak, że nabrało się już w kodowaniu pewnego doświadczenia :)

Tags:
Author: Xion, posted under Programming, Thoughts » 2 comments
 


© 2017 Karol Kuczmarski "Xion". Layout by Urszulka. Powered by WordPress with QuickLaTeX.com.