Prawie jak mapa kodu

Do pisania programów wystarczy dowolny edytor tekstu i linia poleceń, ale dzisiaj trudno przecenić wygodę, jaką dają zintegrowane środowiska programistyczne (IDE). I chociaż każda porządna aplikacja tego typu – niezależnie od języka, dla którego jest przeznaczona – posiada pewną określoną i oczywistą funkcjonalność (jak choćby rozbudowane zarządzanie projektami), to w wielu można znaleźć drobne i interesujące dodatki.
Taki NetBeans (IDE do Javy) posiada na przykład pasek boczny, widoczny po prawej stronie paska przewijania w polu z kodem. Reprezentuje on cały otwarty plik, zaś naniesione na niego kreski odpowiadają linijkom, w których “dzieje się” coś potencjalnie interesującego. Mogą to być wiersze zawierające błędy kompilacji albo wystąpienia identyfikatora (nazwy), w którym aktualnie znajduje się kursor. Najważniejsza cechą tych wskaźników jest to, że można w nie klikać i w ten sposób przenosić się do odpowiednich miejsc w kodzie.

Według mnie to całkiem zmyślne rozwiązanie, przydatne zwłaszcza przy poprawianiu błędów, gdyż oszczędza przechodzenia do okienka z outputem kompilatora, a potem z powrotem do kodu. Jego użyteczność może się aczkolwiek ujawnić najlepiej tylko w przypadku, gdy IDE przeprowadza kompilację w tle i na bieżąco podkreśla i zaznacza napotkane błędy.